Op vakantie doe je wel eens dingen die je thuis niet in je hoofd zou halen. We zitten in een kring in de sneeuw gespannen te turen naar de dobber in de bijt. De stemming is een beetje uitgelaten, toch wordt er alleen fluisterend gepraat. Het lijkt wel of het prachtige winterlandschap ons tot een eerbiedige stilte maant. De natuur geeft zelf in elk geval het goede voorbeeld. En verrast constateer ik dat ijsvissen in Zweden een geweldige ervaring is.

Als bij ons de krokussen beginnen te bloeien, ligt er Jämtland nog ijs op de vele meren. Het is niet meer zo koud als in hartje winter, de dagen worden alweer langer en de zon laat zich steeds vaker zien. Het is de tijd van het jaar om te gaan ijsvissen.

Jämtland heeft een vistraditie die zo diep is als de bossen zelf. Er zijn meer viswaters dan er vissers zijn. Je hoeft niet echt veel moeite te doen om bij een goede visstek vol met ridderforel en zalmforel te komen. Ook in de winter niet. “Toen ik klein was, ging ik vaak ijsvissen met mijn vader en mijn oom,” vertelt onze Noorse schoonzoon. “Dan namen we de spark, een soort sneeuwstep, om een flink eind het meer op te gaan. Dat gaat hard, over het ijs! We waren er zo.”

In de weekenden zie je overal op het bevroren water mensen met een hengel zitten. Sommigen op of onder een rendierhuid om warm te blijven, anderen in een tentje. Hier en daar staan er zelfs complete houten eenpersoonshutjes op het ijs, niet veel groter dan een toiletcabine, met een bankje en een houtkacheltje erin en een stoere sneeuwscooter ernaast.

Wij zitten als een stel kwajongens kneuterig bij elkaar op een plastic zak in de sneeuw. Het gat waar onze dobber in ronddrijft, is een dag eerder door een andere visser in het ijs geboord. Wat een meevaller. We hebben wel netjes een visvergunning en wat aas gekocht en ons extra warm aangekleed, ma heeft zelfs nog snel een thermoskan koffie gepakt, maar niemand heeft eraan gedacht om een ijsboor mee te nemen. Onze hengel stelt ook al niet veel voor. Doorgewinterde sportvissers hadden ons waarschijnlijk ijskoud uitgelachen. Op deze doordeweekse winterdag zitten ze gelukkig op hun werk.

Je hoeft geen sportvisser te zijn om plezier te hebben in ijsvissen. Ook als je thuis nooit een hengel vasthoudt en eigenlijk helemaal niet van hengelsport houdt, is vissen in een bijt een geweldige manier om van de winter en het prachtige landschap te genieten. Wat wij hebben gevangen? Geen idee, eigenlijk. We hebben na afloop van de heerlijke dag het arme ding zijn vrijheid teruggegeven. Zoals je ziet was het niet de moeite om voor dat ondermaatse dingetje de winterbarbecue aan te steken. Het werd weer gewoon macaroni die avond.

Deel en inspireer: facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail